งานแต่งฝาหรั่ง

เมื่อวานนี้เพื่อนคนหนึ่งเค้าเชิญไปงานแต่งน้องสาวมา แม่เค้าเปรี้ยวมาก ขึ้นมากระโดดโลดเต้นแบบไม่อายเด็ก รู้สึกว่างานแต่งที่นี่เขาจะอยู่กันดึกมาก กว่าจะเริ่มกินจานแรกก็ปาเข้าไปเกือบห้าทุ่ม จานสุดท้ายก็ประมาณเกือบตีห้า (ขนมเค้กเจ้าบ่าวสาวเนี่ยแหละ) พูดง่าย ๆ ว่า ไม่ต้องไปไหนกันเลย พอออกจากโบส์ถตอนห้าโมงเย็น เขาก็พอไปที่ห้องจัดเลี้ยงที่อยู่อีกที่นึง

เริ่มต้นด้วยเครื่องดื่มคล้ายแชมเปญ (เพราะเพื่อน ๆ มันมาเม้าท์กันว่า ไม่ใช่แชมเปญ ของจริงขืนเอามาเปิดเลี้ยงแขกแบบนี้ มีหวังขนหน้าแข้งไม่เหลือ) จนประมาณฟ้าเริ่มมืดตอนก่อนห้าทุ่ม แล้วอาหารก็เริ่มเสริฟเป็นจาน ๆ ตามจำนวนคนนั่ง แล้วจานต่อไปก็นั่งรอไปซิ ระยะเวลาแต่ละจานก็ประมาณเกือบๆ ชั่วโมง แต่ว่าพวก วายขาว วายแดง ก็นั่งเสริฟกันเองแบบไม่อั่น มีแต่พวกขี้เหล้ากันทั้งนั้น พวกที่มากับลูกเด็กเล็กแดงก็ต้องปล่อยให้เด็กมันหลับกันคาโต๊ะ

เจ้าบ่าวมันได้งานย้ายไปทำงานในโรงงานนิวเครีย ที่เมืองจีน เจ้าสาวที่เป็นน้องของเพื่อนก็ไม่ตามไปอยู่ด้วย เพราะกลัวติดกัมมันตะพาบรังสี แล้วได้ยินมาว่า เวลาจะกิกกันมันก็ต้องใส่ถุงเพราะกลัวว่าลูกจะไม่สมประกอบ เนี่ยอีกสองวันมันก็ไปแอ่วน้ำผึ้งพระจันทร์ที่ แมกซิโก

สรุปว่าอาทิตย์นี้ก็ได้เต้นระบำเหมือนกัน แต่ว่าเป็นแบบงานวัดเล็กน้อย มาเต้นเอากันตอนระหว่างรอกิน ถือว่าเป็นการคั่นระหว่างจาน แล้วเพลงมันก็เป็นแบบคนสูงอายุเค้าเต้นกันเพราะว่าญาติผู้ใหญ่มันเยอะ แล้วก็ไม่ค่อยจะเทคโนกันเท่าไร คิดดูแล้วกันว่าต้องช่วยเข็นรถให้ญาติผู้ใหญ่คนนึงที่รถมันสตาร์ดไม่ติด ด้วยความที่ไม่ทันสมัย ส่วนเราก็เป็นตี๋คนเดียวในงาน